Vakantie, een (on)gelukkige tijd

Vakantie voor de deur

9 juli 2018, een deel van Nederland heeft al vakantie, het deel waar ik woon mag nog twee weken naar school en dan hebben we ook weer 6 weken vrij. Voor velen een mooie en gelukkige tijd. Voor anderen een tijd van overleven en ongeluk. Ik lees op LinkedIn verschillende artikelen over kinderen die het niet fijn hebben thuis en letterlijk zes weken proberen te overleven zonder een ‘vluchtplek’ als school of de sportclub. Mijn hart breekt. Iedere keer weer als ik dit soort verhalen lees. Verhalen voor mij, de bittere waarheid voor anderen.

Meldcode

Ik lees over een nieuwe meldcode per 1 januari 2019 waarmee het een professionele norm wordt om melding te doen bij Veilig Thuis als er vermoedens zijn van acute en structurele onveiligheid. Overleg met het desbetreffende gezin, Veilig Thuis en andere Professionals is erg belangrijk om tijdig te signaleren of er gedacht wordt aan kindermishandeling en/of huiselijk geweld. Ik merk soms een handelingsverlegenheid van ‘het valt allemaal wel mee’ tot aan een soort van paniek ‘er moet nu iets gebeuren’ en dat soms in dezelfde situatie. Ik hoop dat we met elkaar meer op één lijn kunnen gaan zitten en dat we met samenwerking, discussie, luisteren en actie het juiste zullen doen.

Ingewikkeld

Ik merk ook dat ik het ingewikkeld vind. Ik weet, vanuit mijn ratio, dat ze nodig zijn, alle protocollen, wet- en regelgeving. Ik vraag me echter ook regelmatig af waar de sociale controle is gebleven. Hoe het komt dat we elkaar niet meer durven aanspreken, en als we het dan durven hoe het komt dat we ons als ouders dan zo super aangevallen voelen dat het pijn doet en we felhard terugslaan. Waar is de cultuur gebleven dat we onze kinderen samen opvoeden. Elkaar helpen, met elkaar meedenken en ook kunnen praten over dat wat we lastig vinden. Zonder direct te oordelen in goed en slecht? Hoezo hebben we allerlei protocollen nodig om kindermishandeling en huiselijk geweld te toetsen en naar aanleiding daarvan actie te ondernemen. Waar zijn de onderbuikgevoelens, de menselijkheid, het vertrouwen en het contact gebleven die ervoor zorgen dat we juist handelen en samenwerken, mét het gezin? Tevens moet ik denken aan het artikel in de Volkskrant van 29 juni jl. ‘Alle ouders doen maar wat, en dat is prima’ Er zijn honderden tegenstrijdige opvoedadviezen en wat is nu het juiste? Uiteindelijk doen we allemaal maar wat en is houden van jouw eigen kinderen (en naar mijn bescheiden mening ook van die van anderen) het aller-allerbelangrijkste. En als je dat doet dan vraag je hulp als het even niet gaat. Hulp vragen is namelijk niet stom, raar of gek maar vaak van levensbelang. Om beter in je vel te zitten, om het drukke gezinsleven beter te managen, om te kunnen blijven ademen, stress vrij en met ruimte tot ontdekken. Die gevraagde hulp moet echter wel open staan voor de dialoog, voor het zonder oordeel (veroordeling) kunnen luisteren in een menselijke setting zonder directe dreiging.

Het verschil maken in iemands leven

Dat brengt me wel tot de conclusie dat het niet of-of is maar en-en. Het blijft ingewikkeld, ik lees en lees, mijn ratio weet veel, mijn gevoel zegt echter regelmatig wat anders en dat is oké. De dialoog aangaan, contact met het kind, het gezin, de volwassene is belangrijk. Als jij iemand ziet die deze vakantie niet lekker in zijn vel lijkt te zitten. Een kind, tiener of (jong)volwassene vraag dan eens hoe het gaat zonder iets te willen oplossen. Volgens mij krijg je dan het meest waarachtige contact. En naar aanleiding van dat contact kan je verder handelen mocht dat nodig zijn. Echter, allereerst is dat contact van mens tot mens het allerbelangrijkste. Het kan het verschil maken!

Facebooktwitterlinkedin

Over Petra

Ondernemer | Fietsreiziger | Agogisch werker | Gestalttherapeut | Moeder | Partner | Dochter | Zus | Vrouw | Kind | Bewust | Nieuwsgierig | Eigenwijze | Mens

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.