(on)Betaalbare stilte

Enige tijd geleden was ik bij de lezing van “De wereld van Wachter”. Een lezing van de Vlaamse psychiater Dirk de Wachter die naar mijn mening een mooie visie heeft op psychiatrische ziektebeelden. Zo zegt hij onder andere dat het niet verkeerd is om af en toe eens ongelukkig te zijn, pleit hij voor de dialoog met de mens ‘achter’ de diagnose en gelooft hij dat we regelmatig ‘niet weten’ en dat dat helemaal niet erg is. Eigenlijk allemaal principes die ook onder de Gestaltvisie vallen.

Waar meneer de Wachter het ook over had is de vercommercialisering van ‘de stilte’. Deze uitspraak triggerde mij enorm. Ik had namelijk zelf net een 8-weekse mindfulnesstraining van enkele honderden euro’s afgerond en dacht er toen serieus over na de training tot mindfulness trainer te volgen. Als ik er over nadenk dan lijkt het van de zotten dat ik geld heb betaald om wekelijks in een groep en  dagelijks alleen ‘in stilte te zijn’ en te leren hoe ik nog meer in ‘het moment’ kan leven.

Vissen

De Wachter trok de vergelijking met Vissen. Vroeger gingen we samen met onze vaders vissen. Het enige wat je de hele dag moest doen was broederlijk naast elkaar zitten, staren naar de dobber. Samen in stilte zitten en in het moment zijn. Ieder moment kan de vis immers bijten. En als die vis dan beet, dan haalde pa hem van de haak en gooide hem terug… Vissen, samen de verbinding voelen op dat moment, hetzelfde doel, in stilte. Dezelfde verbinding die ik heb ervaren tijdens mijn mindfulness training.

Voortdurende stress

Tegenwoordig hebben vele van ons deze gave, rust en geduld van ‘stil zitten kijken naar een dobber’ niet meer. We worden opgeschrikt door piepjes van onze mobiele telefoon, tringeltjes van het laatste belangrijke nieuws, ringtonen zodat we altijd bereikbaar zijn. We worden zenuwachtig als het netwerk slecht is, de accu leeg of de Wifi verdwenen. Eigenlijk staan we op deze manier onder een voortdurende stress. Althans, als ik voor mezelf mag spreken, dan merk ik dat ik vrij vaak op mijn telefoon kijk of ik iets ‘gemist’ heb. Wat dit ‘iets’ is weet ik eigenlijk niet, het lijkt een soort van dwangmatig handelen. Als ik een dag mijn Social Media niet heb gecheckt ben ik dit in de avond aan het inhalen. Swipend door mijn tijdlijn, het laatste nieuws, Instagram berichten van vreemden en jaloersmakend kijkend naar wat mijn virtuele Facebookvrienden allemaal voor fantastische activiteiten hebben gedaan die dag. Naast deze activiteit heb ik ook nog een aan een aantal andere rollen te voldoen, zoals moeder, zus, kind, vrouw en niet te vergeten liefdespartner, en raas ik door het leven. Drukte en stress van deze dwang en de druk die ik mezelf opleg om alles bij te houden. Om al mijn verschillende rollen van dochter tot partner, van moeder tot werknemer perfect uit te kunnen voeren heb ik vooral geleerd hoe ik het vissen ver buiten de deur moet houden. Herkenbaar?

“U zit nu al drie uur naar mij te kijken. Waarom gaat u zelf niet vissen?”
“Daar heb ik het geduld niet voor”
-Wiet van Broeckhoven-

(on)Betaalbare Stilte

Deze voortdurende alertheid wilde ik niet meer en derhalve heb ik besloten een mindfulness training te volgen om opnieuw te leren hoe ik moet vissen. Ik heb geld betaald om te leren wat ik als kind heel goed kon. Leven in het moment, geluk en verwondering zien in de kleine dingen. Niet teveel denken aan gister en morgen maar voornamelijk aan nu en vandaag. Om te leren hoe ik de onbetaalbare stilte en het zijn met mezelf in de situatie weer opnieuw kan beleven. Krom eigenlijk dat deze onbetaalbare stilte en leven in het hier en nu een betaalbare stilte is geworden.

Ik stond erbij en keek ernaar..




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *