Geraakt zijn

Vandaag ben ik geraakt, diep geraakt. Uiteindelijk zegt het laten raken meer over mijzelf dan over de ander en dat is oké. Ik merk dat ik er veel aan moet denken en ergens ben ik ook verbaasd over mijn geraaktheid. Hoewel dat me weer niet verbaasd 🙂

Moeder

Ik had vandaag een gesprek met een mooie vrouw. Een vrouw van mijn eigen leeftijd met twee kinderen. Een meisje van 13 en een jongen van 10. Een chronisch zieke vrouw met Multiple Sclerose, een onvoorspelbare ziekte van het centrale zenuwstelsel. En een moeder van een fantastische dochter en een fantastische zoon met een verstandelijke beperking. Ze vertelde me dat het soms best heel lastig voor haar is om haar eigen energieniveau op peil te houden met een zoon die niet goed begrijpt wat ‘even zelf spelen’ is, die voortdurend als een kleine jongen achter mama aanloopt om even mee te spelen, te knuffelen of een grap te vertellen. Een tien jarige zoon die niet zelfstandig de straat op kan, bij zijn gehele persoonlijke verzorging begeleiding nodig heeft, die in zijn hoofd functioneert als een vier jarige in een te groot wordend lichaam. Dat het best pittig is om steeds maar weer aan haar omgeving te laten weten dat ze bepaalde dingen niet kan. Niet omdat ze niet wíl maar omdat ze niet kán. Niet kan, ondanks haar vrolijke, opgewekte gezicht en haar schijnbaar fitte lijf. Schijnbaar, want achter dat vrolijke opgewekte gezicht en dat fitte lijf zit een zieke, uitgeputte vrouw.

Dochter en Zus

Tijdens ons gesprek kwam haar dochter binnen. Ze kwam even bij ons zitten en we praatten over school, over haar onvoldoendes en toch de trots dat ze de kleur ‘groen’ had gekregen wat betekende dat ze er goed voor stond. Over wat ruzies in de klas, over ‘basic’ mensen en geverfde wenkbrauwen. Haar schijnbaar onbezorgde puberleven raakte me. Zelf ben ik opgegroeid met een oudere zus met een beperking. Broers en zussen, zoons en dochters van iemand met een beperking krijgen van mij dan ook altijd wat extra aandacht. Ik weet hoe het kan zijn, dat het moeilijk kan zijn, dat ik regelmatig gedacht heb en soms nog denk dat het makkelijker zou zijn als ze eens ‘gewoon’ zou doen. Dat ik vroeger soms zo boos was op haar omdat ik haar voor moest lezen omdat zij dat zelf niet kon of met haar mee moest naar de winkel omdat zij zelf de waarde van geld niet kent, dat zij meer aandacht kreeg dan ik. Dat ik mij voor haar schaamde en haar irritant vond.

Van de gekleurde wenkbrauwen kwam het gesprek op haar broer. Ze vertelde me dat ze hem soms zo irritant vind en niet goed begrijpt waarom hij doet zoals hij doet. Ik merkte bij haar een terughoudendheid, alsof ze het eigenlijk niet mocht zeggen. Was dat echt zo of was dat mijn gevoel wat ik op haar projecteerde? Ik vertelde haar over mijn zus. Ze was stil en keek me diep in mijn ogen. Dat raakte me, we waren verbonden. We konden praten over de irritante broer, de vraag hoe het toch kan dat hij soms een echte tiener en soms net een kleuter is. Hoe het komt dat hij in zichzelf kan lachen en soms heel driftig kan worden. Hoe het in de toekomst met hem moet… Ergens hoop ik zeker te weten dat ze heeft gevoeld dat ze alle nare, leuke, verdrietige, boze en angstige gevoelens omtrent haar broer én haar moeder mag hebben. Dat ze zich er niet voor gaat schamen en dat ze weet dat ze in ieder geval bij mij terecht kan als ze eens wil praten.

Moedige vrouwen, ze blijven me raken.

Facebooktwitterlinkedin

Over Petra

Ondernemer | Fietsreiziger | Agogisch werker | Gestalttherapeut | Moeder | Partner | Dochter | Zus | Vrouw | Kind | Bewust | Nieuwsgierig | Eigenwijze | Mens

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.